Aโกะซัง ....

posted on 16 Feb 2010 00:31 by hua-bhug-ahe in diary

เรื่องน่าสะพรึงกลัวกับสาวน้อย  อาจฟังดูไม่ใช่ของคู่กันสักเท่าไหร่   แต่วันนี้  A โกะซังก็ได้ไปพบเจอมันเข้าให้ซะแล้ว

 

A โกะซัง นักศึกษามหาวิทยาลัย B ผู้มีจิตใจของสาวน้อยอย่างเต็มเปี่ยม (แต่มันช่างขัดกับหนังหน้านัก)

กลางดึกในคืนวันหนึ่ง A โกะซัง นึกขึ้นได้ว่าวันรุ่งขึ้นเธอมีภาระต้องไปวัดน้ำหนักเซลล์แห้ง แต่...เธอลืมอบหลอดเปล่าไว้

ดังนั้นเธอจึงตัดสินใจกระทันหัน เมื่อเธออ่านการ์ตูนสาวน้อยจบสี่เล่ม เธอจะเดินทางไปที่ตึกวิทยาศาสตร์ เพื่อ อบหลอดเปล่า

ระยะทางระหว่างตึก และหอพักของเธอนั้น ไม่ได้ไกลกันมาก แต่ด้วยความวังเวง ดึก เปลี่ยว เงียบสงัดต่างหาก ที่ทำให้เธอหวั่นไหว      A โกะซัง เดินทางมายังตึกและขึ้นไปยังชั้นที่มีห้องทดลองวิทยาศาสตร์ ณ ที่แห่งนี้ ล้วนแต่มีเรื่องเล่ามากมาย ไม่ว่าจะเป็นชายแก่ ที่ออกมาป้วนเปี้ยนปรากฎตัวให้เห็นในวันที่มีคนอยู่ทำงานจนดึกดื่น หรือเรื่องเล่าของ S ซัง เด็กดองที่ว่ากันว่าเป็นที่เคารพยำเกรงแก่ทุกคนที่มีโอกาสได้พบหน้า

 

A โกะซังไม่รอช้า รีบกดลิฟต์ไปสู้ชั้น 6 ชั้นที่เงียบสงัด..และมีผู้คนอยู่อาสัยกันน้อยที่สุด !

 

เมื่อประตูลิฟต์เปิดออก แสงสลัวจากลิฟต์ก็ช่วยส่องสว่างให้ทางเดินที่ตอนนี้มืดสนิทพอจะมีแสงให้คลำทางต่อไปได้   A โกะซัง ไม่รอช้า เธอรีบจ้ำให้เร็วที่สุด พยายามไม่วอกแวกกับเสียงที่แว่วเข้ามาเป็นระยะ ให้สันหลังพอเย็นวาบได้    A โกะซัง เปิดไฟทางเดินเป็นระยะให้พอใจชื้น และไขประตูเข้าสู่ห้องแลบที่เป็นเป้าหมาย

 

แกร๊ก ! ประตูแลบเปิดออก....มีทั้งกลิ่นที่คุ้นเคย และไม่คุ้นเคยสอดผสานมาปะทะจมูก    A โกะซัง ไม่รอช้า เธอรีบจับหลอดเปล่ายัดใส่ตู้อบ และเร่งอุณหภูมิให้สูงพอที่จะทำให้หลอดปราศจากความชื้นได้ภายใน 12 ชั่วโมง เธอรีบปิดไฟและผละออกจากห้องโดยไม่อยากเสียเวลาแม้สักเสี้ยววินาทีเดียว....

 

ทันทีที่ A โกะซัง เดินออกมาจากห้อง และก้าวเท้าไปตามทางเดินที่เธอเป็นผู้ปิดไฟเองทีละดวง  พลันก็มีเสียงฝีเท้าที่ก้าวตามเธอมาเป็นจังหวะ  หัวใจของ A โกะซัง เต้นเป็นจังหวะระทึกเหมือนกลองที่โหมเข้าสู่ช่วงไคแมกซ์  เธอหันกลับไปดูอย่างช้าๆ และพบว่าเบื้องหลังของเธอนั้นมีแต่ความมืดและว่างปล่าว...เสียงน้ำไหลจากห้องน้ำชายยิ่งพาให้บรรยากาศแย่ลงไปกว่าเดิม  A โกะซัง ตัดสินใจก้าวเดินต่อจนถึงหน้าประตูลิฟต์ เธอลองกดดูอีกครั้งเพื่อเช็กว่าลิฟต์ที่ชั้นนี้ผ่านการซ่อมแล้วหรือยัง

 

A โกะซัง เริ่มใจชื้นเมื่อไฟจากลูกศรชี้ลงสีส้ม สว่างขึ้น   แต่แล้ว..ฉับพลัน ไฟสีส้มนั้นก็ดับลง  เสียงหมาที่ไม่รู้มาจากไหนพากันเห่าหอนให้ระงม  A โกะซัง ไม่รอช้ารีบย้ายร่างตัวเองลงจากชั้น 6 ให้เร็วที่สุด  เธอลงบันไดมาที่ชั้น 5 เดินไปตามทางเดินที่มืดมิด กดลิฟท์ และกลั้นใจเพื่อให้ถึงชั้น 1 โดยเร็ว.....

 

A โกะซัง ลงรายชื่อผู้เข้าออก และพบว่า....เธอใช้เวลาตั้งแต่ขึ้นลิฟต์ไปจนกระทั่งลงลิฟต์มา   เวลาทั้งสิ้นเพียงแค่  8 นาทีเท่านั้น....แต่ช่างเป็น 8 นาทีที่ระทึกใจเสียจริงๆ    (ขากลับ A โกะซัง เหมือนจะเห็นแสงไฟที่ดูคล้ายไฟฉายจากห้อง west water treatment  แต่เธอคิดว่า เธอคงตาฝาดไปเพราะความหิวเป็นแน่....)

 

 

 

 

กรู :เอ่อ....นี่มันเรื่องสยองขวัญตรงไหนวะคะ A โกะซัง

A โกะซัง : ก็ตรงที่บอกว่าดิฉันเป็นผู้มีจิตใจของสาวน้อยอย่างเต็มเปี่ยมไงคะ...

 

 

 

!!!

 

 


edit @ 16 Feb 2010 00:40:09 by Hua-Bhug-Ahe